وی گفت: سالمندی یک دوره طبیعی از زندگی است که با تغییرات جسمی و روانی همراه می‌شود. بسیاری از سالمندان به دلیل بازنشستگی، دوری فرزندان یا مشکلات جسمی، احساس تنهایی و بی‌ارزشی می‌کنند و این موضوع می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی، اضطراب و کاهش کیفیت زندگی آنان شود.

کریمی افزود: اگر در فاصله دور از والدین یا سالمندان خانواده زندگی می‌کنیم، تماس‌های تلفنی منظم می‌تواند حس یاد شدن و توجه را در آنان تقویت کند و نگذارد احساس فراموش‌شدگی داشته باشند. در عین حال، لازم است با وجود همه مشغله‌ها، روزهایی از هفته را به دیدار و همراهی با سالمندان اختصاص دهیم و لحظاتی در کنارشان سپری کنیم.

وی ادامه داد: نشستن پای صحبت‌های سالمندان و گوش‌دادن فعالانه به آنان، حتی اگر محتوای صحبت‌ها تکراری یا چندان لذت‌بخش نباشد، می‌تواند به آن‌ها احساس ارزشمندی ببخشد. ابراز توجه با کلماتی مانند «چه جالب» یا پرسیدن سؤال از دل گفت‌وگویشان، نشان می‌دهد که برایشان اهمیت قائلیم و شنونده واقعی هستیم.

این کارشناس سلامت روان با اشاره به اینکه در دوران سالمندی بسیاری از افراد به دلیل نداشتن مسئولیت دچار حس بی‌کفایتی می‌شوند، گفت: واگذاری مسئولیت‌های ساده و متناسب با توان جسمی و شرایط آنان مانند کمک در کارهای سبک خانه، مراقبت از نوه‌ها یا مشارکت در تصمیم‌های خانوادگی می‌تواند حس ارزشمندی و کارآمدی را در آنان تقویت کند و این پیام را منتقل سازد که «هنوز هم مهم هستید».

وی تأکید کرد: نکته مهم این است که فراموش نکنیم سالمندان امروز، آینده همه ما هستند. اگر الگویی مناسب برای فرزندان خود در مراقبت و توجه به والدین و سالمندان نباشیم، در فردای زندگی نیز ممکن است خودمان طعم تنهایی را بچشیم.

کریمی در پایان خاطرنشان کرد: سالمندان ستون‌های ارزشمند خانواده و جامعه‌اند و توجه به سلامت روان آنان نه تنها یک وظیفه اخلاقی و انسانی، بلکه عاملی مهم برای سلامت اجتماعی و استمرار پیوندهای خانوادگی است.