زینب علی‌آبادی، روانشناس و کارشناس ارشد روانشناسی بالینی در این زمینه گفت: این اختلال به شکل بی‌قراری هنگام خروج از منزل، شکایت‌های جسمانی مانند دل‌درد، گریه‌های طولانی در مدرسه و امتناع از جدا شدن از والدین خود را نشان می‌دهد. کودک در این شرایط اغلب این باور بنیادین را دارد که اگر مادر او را در مدرسه بگذارد و برود، دیگر بازنخواهد گشت.

راهکارهای آموزشی و حمایتی

علی‌آبادی ادامه داد:

والدین باید با کودک همدل باشند و نگرانی او را بپذیرند. گفتن جمله‌هایی نظیر «می‌دانم دل‌تنگی، اما من همیشه برمی‌گردم» موجب آرامش کودک می‌شود.

در روزهای ابتدایی مدرسه توصیه می‌شود والدین کمی زودتر از پایان ساعت در مدرسه حضور یابند، چرا که دیرکرد می‌تواند به معنای «بازنگشتن» تلقی شود.

همراهی تدریجی در ساعات اولیه مدرسه و سپس کاهش حضور والدین، به کودک کمک می‌کند تا به محیط جدید عادت کند.

همکاری نزدیک با معلم و ایجاد روتین‌های ثابت صبحگاهی نقش مهمی در کاهش اضطراب دارد.

چه زمانی باید به متخصص مراجعه کرد؟

این روانشناس بالینی تأکید کرد: در صورتی که علائم اضطراب جدایی بیش از چهار هفته ادامه پیدا کند، مانع حضور منظم در مدرسه شود، یا با شکایت‌های جسمی مکرر و اختلال در خواب و تغذیه همراه باشد، لازم است والدین با روانشناس کودک مشورت کنند. در موارد شدیدتر، ارجاع به روانپزشک کودک جهت بررسی درمان‌های دارویی در کنار روان‌درمانی توصیه می‌شود.

علی‌آبادی خاطرنشان کرد: اضطراب جدایی یک اختلال مهم و جدی است و نباید به اشتباه با لجبازی یا لوس بودن کودک تعبیر شود. این مشکل با تهدید یا حتی تشویق ساده قابل کنترل نیست و تنها با مداخلات علمی و کمک گرفتن از روانشناس و درمانگر کودک قابل مدیریت خواهد بود.